Tijd zit in jezelf

Hoe vaak zijn we niet bezig met to-do-lijstjes, inpaklijstjes, boodschappenlijstjes, wenslijstjes, bolpuntcom-lijstjes, niet vergeten (!!!) lijstjes, bucketlijstjes…

Heel ons familieleven is geoptimaliseerd met een zo efficiënt mogelijke planning. Zelf combineer ik een gezin met twee kinderen en hun bijhorende activiteiten, het huishouden en een uit de hand gelopen hobby met mijn werk. Op dat werk, bij Human Matters, ontdekte ik de pracht van empathisch luisteren en sindsdien ben ik overtuigd en vastberaden om de tips die ik kreeg, toe te passen. Maar dan kom je het echte leven tegen.

Midden in een administratieve taak komt mijn dochter iets zeggen en dan moet ik mijn aandacht verplaatsen, ik weet niet hoe lang dit gesprek gaat duren en wanneer ik terug kan gaan naar het afwerken van mijn taak. Kinderen komen niet op afspraak, ze wachten niet tot het lijstje afgewerkt is, of slippen niet in een gaatje in de agenda. Ze staan daar opeens, soms met grote vragen. En midden in een 'lijstje-afwerk-modus' ontstaat de neiging om dit gesprekje snel effe af te checken, met een panklare oplossing. Maar het is een belangrijk probleem. Echt luisteren vraagt meer, het vraagt een aandachtsverschuiving van je eigen persoon naar een ander. Het vraagt je om even uit je efficiënte ‘Wunderlist’ wereld te stappen en te horen wat iemand tegen je wil zeggen. Je maakt je hoofd leeg en biedt ruimte die gevuld kan worden met het verhaal van iemand anders.

 

 

Ik vind het toepassen van Verbindende Communicatie nog moeilijker als de rust verstoord wordt door iemand die boos is en begint te roepen. Mijn reptielenbrein schiet in actie: vecht/vlucht/vries. Ik wil dit zo snel mogelijk doen eindigen. Waar zijn opeens die regels van empathisch luisteren? Verdwenen, black out. Het konijn in mijn brein (zie boek Tom Hannes) neemt over. Maar ik probeer… adem in, adem uit en maak ruimte, ruimte om de woede in de lucht te laten hangen. Adem in, adem uit en laat de boosheid bij die andere persoon. Als je op zo een moment je eerste reactie kan overstijgen, dan maakt dat een beter mens van je. Als we allemaal de tijd nemen om in bedreigende situaties het beest in ons hoofd te kalmeren dan zie ik een betere maatschappij, weg van de oog om oog tand om tand repliek.

Niet alleen in relatie tot een ander, maar ook in relatie tot jezelf is het nuttig om te vertragen. Waarom voel ik boosheid, verdriet of angst en wat kan ik daar uit afleiden? Stilstaan bij blijdschap en geluk betekent letterlijk: stoppen om het te beseffen.

En ook vriendschap vraagt tijd. In deze overvolle, overgeorganiseerde wereld is het een gedoe om tijd te kunnen maken voor je relaties. Maar in verbinding zijn met vrienden dat doet een mens deugd. Het biedt een tegengewicht voor al die efficiëntie.

 

Ja, tijd is volgens mij een geheim ingrediënt bij Verbindende Communicatie.

 

Een traag nieuw jaar gewenst,

Anne