Een andere taal

Twee maanden geleden ben ik ingescheept bij Human Matters, klaar voor een nieuw avontuur en een leerrijke tocht met fijne, respectvolle mensen rondom mij. Eén van die collega’s vroeg me of ik vanuit een persoonlijke invalshoek een klein stukje kon schrijven over Verbindende Communicatie. Wel ja, eens proberen…

Ik ben opgegroeid in een academisch, intellectueel gezin. Zoals bij veel van mijn, en vorige, generatiegenoten werd weinig aandacht besteed aan gevoelens. Enthousiasme, plezier, huilbuien, drift, frustratie en angst moesten zo snel mogelijk weer verdwijnen. Desnoods met repressie. Zo leerde ik als kind om me af te sluiten voor alles wat ik in mijn lijf voelde. Ik groeide op met vooropgestelde normen, oordelen, maatstaven, streefcijfers en hoge verwachtingen. Fouten maken werd niet aanvaard. En wanneer ik opkwam voor mezelf en de dingen die ik belangrijk vond dan werd daarop geantwoord met boosheid, wantrouwen, paniek of agressie. Opkomen voor mijn behoeften leerde ik dus ook snel af. Doorheen de jaren liep ik wat verloren, ik voelde me niet lekker in mijn vel. Gelukkig ontmoette ik een lieve, positieve man die me toonde hoe het ook anders kan. De komst van onze kinderen bracht me, onverwachts en met een schok, terug in contact met mezelf. Ik voelde me versplinterd en uit elkaar gehaald, ik voelde tegelijk zoveel liefde en zoveel angst, zoveel begrip en zoveel boosheid, zoveel zorg en zoveel pijn, zoveel blijdschap en zoveel verdriet. Wat was dit en wat gebeurde er? Het enige besef op dat ogenblik was dat ik het anders wou doen. Dat ik voor mijn kinderen een veilige thuis wou voorzien, met veel waardering, begrip en aandacht. Een plek waar ze zichzelf mochten zijn en groeien. Maar hoe?

Een eerste hulpmiddel was een gift van iemand die ik nooit heb ontmoet: het boek ‘De Taal van het Huilen’ van Aletha J. Solter. Toen ik dit las, gebeurde er een mentale aardverschuiving in mij. Hoewel ik heel veel moeite had bij het toepassen van de filosofie, voelde ik in elke vezel van mijn lijf dat dit veel dichter bij mijn natuur kwam. Het sloot aan bij de gevoelens en behoeften die mij overspoelden en waar ik eigenlijk geen blijf mee wist. Het gaf mij ankerpunten om met mijn gevoelens aan de slag te gaan en ze in te zetten bij de zorg voor die kleine mensjes. Baby’s worden groot natuurlijk en rond de peuter- kleuterleeftijd ontving ik een nieuw cadeau, deze keer van iemand die mij erg dierbaar is. Ik kreeg het boek ‘Luisteren naar Kinderen’ van Thomas Gordon in handen. Schoorvoetend probeerde ik deze manier van opvoeden. Dat vroeg veel moed en vaak ondervond ik mislukking want ik moest ingaan tegen de opvoedingsgewoontes die ik mij zo vertrouwd waren. Tijdens mijn ‘oefenen’ hadden mijn moeder, mijn tante en ook een aantal vriendinnen heel wat kritiek. Ik had niet de inzichten om de opmerkingen te pareren, maar wist intuitief dat ik voet bij stuk moest houden. Wat een overwinning toen mijn moeder enkele jaren later verlegen toegaf dat ik misschien toch wel iets moois had opgebouwd met mijn zoon, dochter en partner… Ondertussen zijn mijn kinderen bijna tieners en kreeg ik weer een mooi cadeau, het heet Verbindende Communicatie en ik voel me er helemaal in thuis. Als aministratief en creatief ondersteuner bij Human Matters heb ik tijd om te oefenen en te groeien, dat is een heerlijke ervaring. Ook de relatie tussen mijn ouders en mezelf, die bij de start ontwricht was, krijgt met de jaren een nieuwe vorm. Ik ben erg dankbaar dat ik steeds meer in verbondenheid en openheid met hen kan praten, we durven zelfs de moeilijkste thema’s aansnijden.

Op dit moment ben ik overtuigder dan ooit dat op een andere manier met elkaar praten, voor echte verbinding zorgt. Voor mij is het een heel nieuwe taal, maar wel de mooiste die er is: de taal van liefde.