Ik voel me beledigd…Help!

Wil je immuun worden voor verwijten, oordelen en beledigingen? Hier zijn een paar ideetjes…

Een verwijt kan hard binnenkomen, vooral als degene die je beoordeelt iemand is die je belangrijk vindt. En het gebeurt vaak op een subtiele manier:

  • Iemand zucht in de meeting, net als ik denk dat ik een schitterend idee inbreng om een hardnekkig probleem op te lossen.
  • Een collega vraagt me of ik echt een bepaalde vooropleiding heb genoten als ik niet direct een pasklaar antwoord heb.
  • Iemand geeft aan dat ik het probleem ben en dat ik beter mijn mond zou houden.

Ik voel vaak de impuls om tegenverwijten te maken. Soms wil ik verwijten maken over het feit dat de ander zo dom om verwijten uit te spreken. Het uitspreken van tegenverwijten doe ik al lang niet meer omdat ik weet dat het niets oplevert. Maar ik blijf wel met een rotgevoel zitten. En dan lig ik er nog wakker van ook. En dat is dan allemaal de schuld van de ander. En misschien ook van mezelf…

Vanuit Verbindende Communicatie heb ik geleerd anders om te gaan met verwijten van anderen. Ik laat ze binnenkomen en onderzoek ze. Soms laten verwijten en oordelen me koud en onverschillig. De ander kent me niet genoeg en weet niet dat ik goede intenties heb. Ik voel dan helemaal geen ergernis en heb ruimte om te onderzoeken wat de ander bedoelt met het uitgesproken verwijt. Ik ontdek dan meestal dat de ander een behoefte wil uitspreken, maar het op een onhandige manier deed.

En soms komt een verwijt hard binnen, vooral als ik zo mijn best heb gedaan om zorg te dragen voor de ander. Ik voel me dan gekwetst. De woorden van de ander doen pijn en blijven hangen in mijn hoofd. Ik blijf dan zitten met een onaangenaam gevoel. In zulke gevallen heb ik geleerd om aandacht te geven aan wat ikzelf voel als iemand een verwijt uitspreekt. Wat het ook is. Ik wil dan bewust voelen wat het met me doet en laat elk gevoel en elke gedachte toe, ook de oordelen. Ik spreek ze niet uit naar de ander. Ik wil vooral weten wat ik nodig heb en wat ik de ander zou willen vragen. En ik weet dat de ander hier misschien niet toe in staat is. Meestal wil ik empathie voor mijn beleving of begrip voor mijn standpunt. En dat luisterend oor ga ik bij die ander zelden vinden. Jammer…

Ik weet dat ik een keuze heb bij pijn, frustratie en boosheid. Ik kan boos worden over het feit dat ik me gekwetst voel of ik kan de pijn er gewoon laten zijn. Vaak vind ik het fijn om over mijn pijn te spreken terwijl er iemand met empathie luistert. Of soms heb ik alleen mezelf om empathie te geven en te ontvangen. Dat vraagt tijd. Tijd om te voelen en te weten: “Ik ben oké. Het is oké dat ik dit voel.” De rust die er dan ontstaat geeft ruimte om te verkennen welke behoefte aandacht vraagt. Dan kijk ik hoe ik die behoefte aandacht kan geven. Soms is dat nog meer empathie krijgen van een vriend. Soms is dat in gesprek gaan met de ander. En soms kan ik het gewoon loslaten en weten dat de dingen zijn zoals ze zijn.

En nu ben ik benieuwd naar wat jij denkt en voelt bij het lezen van bovenstaande tekst. Weet dat het allemaal oké is. Jij bent oké zoals je bent. En het is belangrijk dat je dat zelf gelooft.

Ik wens je toe om op een bewuste manier om te gaan met verwijten en oordelen. Marshall leerde me dat het ‘onhandige manieren zijn om behoeften en waarden uit te spreken’. De wereld wordt mooier als we in staat zijn om elke boodschap te brengen als een verzoek of als een teken van dankbaarheid en genegenheid.

Fijne zomer!

Erwin